ChangeLog

eerste sneeuw

2010-11-27T00:00:00+02:00

De laatste dagen brachten ons de eerste echte sneeuw van het seizoen. De temperatuur daalde naar zo'n -12℃. Ik geef niet zoveel om de kou, maar het is zaak om vooral de oren goed in te pakken bij mijn dagelijkse wandeltocht van en naar m'n werk.

De kou is behoorlijk vroeg dit jaar, en ik ben benieuwd of ze standhoudt. Als dat gebeurt, kan ik binnenkort weer het bijzondere spektakel aanschouwen van het bevriezen van de zee. Als ik over de brug loop (hier) is dat een bijzonder gezicht – het water gaat verborgen onder een nevel en als die verdwenen is, ligt er een laag ijs.

De winter van vorige jaar was behoorlijk koud. Ik had mijn schaatsen meegenomen uit Nederland, en was vast van plan een paar rondjes te schaatsen. Op een hele koude dag (ik geloof -23℃ ofzo) besloot ik te gaan hardlopen – met m'n schaatsen in de hand – naar een plek waar men met een schaatsronde sneeuwvrij had gemaakt (ongeveer hier).

Daar aangekomen was het zo bitter koud dat ik er maar nauwelijks in slaagde m'n schaatsen aan te trekken. Maar goed, ik zou en moest een rondje maken, en dat deed ik. De wind hielp ook niet echt, noch de scheuren in het ijs… Een rondje schaatsen lukte uiteindelijk; mijn schaatstechniek leek wat aan scherpte verloren te hebben… Toen kwam echter het probleem om die schaatsen weer uit te krijgen. Ik heb me wel eens beter gevoeld dan zittend op een boomstam met gevoelloze vingers te proberen die schaatsen van m'n voeten te krijgen…

Uiteindelijk lukte het, en ik strompelde op sokken naar een nabijgelegen café -- waar ik de mensen verwonderde met mijn ongebruikelijke schaatsen ('noren' zijn hier een uitzondering). Ik hield m'n handen lange tijd onder de kraan, en langzaam kwam het gevoel terug – ook niet zo'n aangenaam gevoel…

Toen hoefde ik alleen nog maar even naar huis terug te rennen!

Tallinn

2010-11-07T00:00:00+02:00

Dit weekend was ik met AC in Tallinn, de hoofdstad van Estland. Tallinn is een paar uurtjes met de veerboot verwijderd van Helsinki, en een vast uitstapje voor veel Finnen – en voor mij. Het moet inmiddels de zevende of achtste keer zijn dat ik de stad bezocht. Tallinn is een oude Hanzestad, en men probeert de Middeleeuwse sfeer een beetje te handhaven in de stad – dat wil zeggen, het romantische beeld daarvan. Uit de Hanzetijd stammen ook nog wat Nederlands klinkende namen en woorden (vermoed ik).

De Finnen voelen zich traditioneel verbonden met de Esten, met name ook (vermoed ik) omdat de Estse taal verwant is aan het Fins (in tegenstelling tot de Baltische talen van Litouwen en Letland). Na de herwonnen onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie (1991) heeft het land ook veel financiële baat gehad van die verbondenheid met Finland.

In Estland is alles veel goedkoper dan in Finland; in januari gaat men over op de Euro, maar tot dat moment hanteert men de Estse kroon - het opmaken van de kronen die we nog hadden was ook van de redenen Estland nog eens te bezoeken. Het is aardig te zien hoe snel het land zich ontwikkeld heeft sinds zijn onafhankelijkheid. De mensen hebben echt de schouder eronder gezet. Er zijn natuurlijk mensen die hebben aanklampen bij de snelle ontwikkelingen, maar over het algemeen gaat het de Esten financieel steeds meer voor de wind.

Interessant feitje: Estland hanteer een flat tax (inkomstenbelasting) van (nu) 21%.

Buiten Tallinn is het allemaal wat minder ontwikkeld, maar toch is er nog veel interessants te zien – eerder schreef ik over Tartu en Narva, twee andere grotere steden in Estland.

mu

2010-10-23T00:00:00+03:00

Vandaag heb ik mu versie 0.8 uitgebracht. 'mu' is een zoekprogramma voor e-mail berichten opgeslagen in Maildirs. Een niche-product, maar nuttig voor mijzelf en anderen. Hoe bizar het ook moge klinken voor niet-geïnfecteerden, voor mij is het schrijven van computerprogramma's een intellectuele uitdaging ('puzzel') die tegelijkertijd ontspant en de geest scherpt.

Ik schrijf tegenwoordig nauwelijks nog software voor m'n werk, maar ik zit er natuurlijk wel midden in. En ook om die reden is het een verademing om software voor mezelf te schrijven, zonder hijgende productmanagers, zonder directe tijdsdruk en zonder 'agile' nonsens. Eindelijk ruimte voor perfectionisme, om te werken aan de onderdelen die ik interessant vind!

Ik kan natuurlijk ook strikt persoonlijke programma's schrijven, die ergens op mijn harde schijf leven (en sterven), en da's wat ook gebeurt met de meeste van mijn experimentjes. Maar ik vind het ook interessant om software uit te brengen, omdat dat hele andere uitdagingen brengt: documentatie, installatie en vooral ook rekening houden met het feit dat mijn software ook goed moet werken in een omgeving die ik niet kan controleren, en gebruikers die mijn programma's op een heel andere manier gebruiken dan ik voor ogen had. Het is lastig om dat allemaal goed te laten verlopen, maar ook erg leerzaam.

Fins

2010-10-17T00:00:00+03:00

Ik woon al weer zo'n vijf jaar in Finland, maar mijn Fins is nog erg beperkt. Da's makkelijk te verklaren, want in mijn werk- en privéomgeving spreekt iedereen Engels en de meeste mensen met wie ik dagelijks omga, zijn ook niet Fins. Toch knaagt het een beetje, ik moet denken aan de discussies in Nederland over buitenlanders die de taal na n jaar nog niet spreken…

De laatste tijd probeer ik weer wat meer mijn best te doen. Mijn eerste doel is om de taal passief te kunnen begrijpen - zodat ik de krant kan lezen, en (fase II) mensen ook kan verstaan. En daarom ben ik druk bezig mijn woordenschat uit te breiden: elke dag tien nieuwe woorden. Over hoe dat gaat zal ik een andermaal nog eens wat schrijven.

Maar goed, Fins dus. Hoewel het actief benutten van de taal nog niet zo eenvoudig is, heb ik een tamelijk goed beeld van de hoe de taal werkt, vanuit amateur-linguïstisch oogpunt. Da's niet zo verbazend, ik vond linguïstiek altijd al interessanter dan een taal leren… Laat ik eens wat interessante kenmerken van het Fins bespreken.

Allereerst, het Fins is een Finoegrische taal. Dat betekent dat het geen germaanse taal is (zoals Nederlands, Duits, Zweeds, Engels, …), romaanse taal (Latijn, Spaans, Italiaans…) of slavische taal (Russisch, Pools, Tsjechisch, …). En het is zelfs geen indo-europese taal (waartoe de germaanse, romaanse en slavische talen behoren). Nee, Fins zit in een eigen groep, met als naaste verwant het Ests (denk: Nederlands-Duits) en als verre verwant Hongaars (denk: Nederlands-Grieks), en met nog een aantal Finoegrische taaleilandjes in de meest onherbergzame gebieden van Noord-Rusland.

Omdat Fins in zo'n andere groep zit, is de grammatica soms wat onverwacht. en komen veel van de woorden ook niet erg bekend voor - klassiek voorbeeld is puhelin ('spreekding') voor telefoon (er bestaat een archaïsch telefooni, maar dat gebruikt niemand). Overigens heeft de taal heel veel woorden uit andere talen (zoals het Zweeds) overgenomen, al zijn die vaak niet meer als zodanig te herkennen. Daarover later meer.

Merk op, Zweeds is de andere officiële taal van Finland, gesproken door ongeveer 6% van de bevolking (waaronder Linus Torvalds). Geschreven Zweeds is een stuk makkelijker te verstaan dan Fins – flygstation is nog wel te begrijpen ('luchthaven'). Maar lentoasema…?

alfabet en uitspraak

Het Fins gebruikt het normale Latijnse alfabet met wat umlaut-letters (ä en ö, maar niet ü), en die gelden ook als aparte letters. De uitspraak volgt doorgaans ongeveer de Zweedse regels voor de uitspraak, maar kent niet het concept van een open lettergreep (zoals in va-der); als het een lange klinker is, schrijf je er gewoon twee (pää, 'hoofd').

De uitspraak en letters volgen elkaar vrij nauwkeurig. Als er twee letters staan, dan hoor je (als je goed luistert) ook twee letters. Bijvoorbeeld, de naam Matti wordt uitgesproken als mat-ti. En mies ('man') als mi-es, en ei ('nee') als e-i. Uitzondering: au. Finnen hebben een scherp oor voor de verschillen - neem bijvoorbeeld kuka (wie) versus kukka (bloem); als je het fout uitspreekt duurt het even voordat het kwartje valt.

In principe worden de letters b, c, f, q, w, x en z niet gebruikt, behalve bij leenwoorden. Finnen hebben soms wat moeite de b en de p te onderscheiden, en in oudere leenwoorden zijn de b's soms ook vervangen: pallo, ('bal'), pankki ('bank'), Hampuri ('hamburger') en Siperia ('Siberië') Anderzijds, banaani, Bryssel (Brussel), baari (bar). De b→p regel is soms nuttig om woorden te kunnen herkennen.

In het Fins ligt de klemtoon altijd op de eerste lettergreep van een woord. Ik ben er al zo aan gewend dat ik ook in het Nederlands over HELsinki spreek, in plaats van HelSINki.

vocabulaire

Een van de lastige aspecten van het Fins is dat veel van de woorden geen enkele overeenkomst vertonen met woorden die men al kent; en nu juist de basiswoorden hebben de grootste kans om een Fins oerwoord te zijn… er is vast een leenwoord voor, zeg, telepathie, maar waarschijnlijk niet voor brood (leippä), water (vesi), zijn (olla) etc.

Desondanks gebruikt het Fins soms leenwoorden voor basiswoorden; bijv. moeder (äiti), dat afkomstig is van het Gotische aiþei; het Gotisch was een Germaanse taal, en aiþei (merk op, þ = th) is verwant met 'moeder'. Niet echt iets dat helpt om Fins te verstaan, overigens…

leenwoorden

Het Fins kent heel veel leenwoorden; Finland werd lange tijd overheerst door de Zweden, en dat heeft een grote invloed gehad (en later de Russen). Het helpt soms om woorden te begrijpen – ik spreek geen Zweeds, maar met name de 'klassieke' Zweedse woorden die de basis vormen voor veel van de Finse woorden voor 'technische' zaken (gereedschappen, wapens, materialen, andere vaktermen) lijken sterk op de Nederlandse, bijvoorbeeld, torni - torn - 'toren', kellari - källare - 'kelder' (Fins-Zweeds-Nederlands) en vele andere.

geen meervoudige medeklinkers aan het begin (of eind) van woorden

Om de een of andere reden houdt men in Finland niet van dubbele medeklinkers aan het begin van woorden; en bij leenwoorden die lang geleden genoeg geïmporteerd zijn verdwijnen dan vaak letters. Voorbeelden: pekoni voor spek, Ranska voor Frankrijk, Tukholma voor Stockholm. Of ruuvi voor 'schroef' (skruv in het Zweeds), ranta voor 'strand'.

Ik weet niet waarom dit zo is; bij jongere leenwoorden lijkt men weinig moeite te hebben die extra medeklinkers uit te spreken. Hoe dan ook, het is een nuttige regel om te onthouden, want plots zijn veel meer woorden terug te voeren op bekende cognaten.

Ook aan het eind van woorden zie je zelden meerdere medeklinkers; woorden die op een medeklinker eindigen, eindigen bijna altijd op t, s of n, en enkele keer op l of r. Leenwoorden vormen natuurlijk weer een uitzondering. Veel leenwoorden verwerven overigens een extra i aan het eind (oranssi, 'sinaasappel', tanssi, 'dans'), zodat er geen 'probleem' is met eventuele dubbele medeklinkers.

klinkerharmonie

Een ander interessant aspect is de zogenaamde klinkerharmonie. Bij niet-samengestelde woorden moeten de klinkers 'in harmonie' zijn met elkaar. Dat wil zeggen dat alle klinkers in een woord òf tot groep 1 (ä/ö/y), òf groep 2 (a/o/u) behoren, en kunnen e en i met beide gecombineerd worden. Klinkerharmonie deelt Fins met het Hongaars.

werkwoorden

De Finse werkwoorden zijn relatief eenvoudig; de bekende tijden/wijzen. Het vervoegen van de werkwoorden is een tamelijk mechanisch proces, en de vervoeging is regelmatiger dan in de andere Europese talen die ik ken. Veel beginnende studenten Fins met een computerachtergrond proberen dan ook om dit proces te automatiseren. (Zie Verbix voor een online versie, of de broncode van een C++-programma).

Er zijn veel kleine en grotere details waarmee je rekening moet houden; en die ik niet meer helemaal paraat heb (ik zei al dat ik geen Fins spreek!)

zelfstandige naamwoorden

Zelfstandige naamwoorden in het Fins hebben geen grammaticaal geslacht; en men gebruikt geen bepaalde of onbepaalde lidwoorden. Daar staat tegenover dat er twee meervoudsvormen zijn: een onbepaald meervoud (koirat, 'honden') en een bepaald meervoud (met een specifiek aantal - kolme koiraa, 'drie honden').

Het meeste 'interessante' aspect zijn wel vele naamvallen.

naamvallen

Fins kent liefst 15 naamvallen – afhankelijk van hoe een woord gebruikt wordt, wordt het anders geschreven. En de alle woorden zijn verdeeld in een (ongeveer) twintigtal klassen, die elk hun eigen verbuigingsregels kennen. Een aardige variëteit dus - er zit natuurlijk wel enige logica in.

Veel van de naamvallen worden op dezelfde manier gebruikt als wij voorzetsels gebruiken - dus in plaats van in het huis (zijn), in het huis (gaan), op het huis, etc. gebruikt Fins een enkel woord huis (talo) in allerlei verbogen vormen:


verbuigingen
grammaticaal
nominatief	talo	het/een huis
genitief	talon	bezittelijk 'van het huis
accusatief	talon	lijdend voorwerp, 'ik zie het huis'
partitief	taloa	een huis (als lijdend voorwerp)
intern
inessief	talossa	in het huis (zijn)
elatief	talosta	vanuit het huis (gaan)
illatief	taloon	in het huis (gaan)
extern
adessief	talolla	op het huis
ablatief	talolta	bij het huis weggaan
allatief	tallolle	naar het huis gaan
essief
essief	talona	in de hoedanigheid van een huis
translatief	taloksi	in de rol van een huis (gaan)
marginaal
instructief	taloin	met behulp van een huis
comitatief	taloineen	samen met het huis
abessief	talotta	zonder huis

Uiteraard is er nog zo'n tabel voor huizen….

Een aardigheidje is ook dat de verbuigingen ook gelden voor persoons- en andere namen. Bijv. de Finse president heet Tarja Halonen, maar 'Halonens partij' wordt geschreven als Halosen puolue.

De regels kunnen ook subtiel verschillen – afhankelijk van de stad waarover je spreekt(!) worden de interne of de externe verbuigingen gebruikt (zie de tabel). Bijv., voor in Helsinki wordt het inessief gebruikt (Helsingissä), terwijl in Tampere gebruikmaakt van het adessief (Tampereella). Het is vergelijkbaar met in Amsterdam v.s. op Terschelling, maar dan zonder de logica – je moet het gewoon weten.

persoonlijke voornaamwoorden

Het Fins gebruikt het woord hän voor zowel 'hij' als 'zij'; Finnen die Engels spreken halen de (grammaticale…) geslachten soms ook door elkaar.

De z.g. Sapir-Whorf hypothese stelt dat het denken in meer of mindere mate beïnvloed wordt door de taal. Er is reden om aan te nemen dat dat in sommige gevallen in enige mate plaatsvindt, maar taal en denken zijn zeker niet 1:1 verbonden - en de geslachtsneutrale Finse voornaamwoorden zijn daar een goed voorbeeld van - de man-vrouwverhoudingen zijn hier niet veel anders dan in Nederland of Duitsland.

Dus

Fins is dus een beetje anders dan andere talen; maar alle bijzonderheden komen op de een of andere wijze ook wel voor in andere talen. Menselijke taal bestrijkt slechts een klein deel van de design space; wellicht een gevolg van hoe onze hersenen taal, eh, 'implementeren' – dat is tenminste wat vooraanstaand linguïst (en politiek commentator) Noam Chomsky denkt.

Al deze discussie help me helaas niet zo heel veel bij het leren van Fins; daarvoor moet ik toch echt de mijn vocabulaire opbouwen, en de me de verbuigingsregels eigen maken…

oude wijn

2010-10-02T00:00:00+03:00

Ooit (ergens in de late jaren '80) ben ik naar heavy metal of hard-rock gaan luisteren. In de buurt woonde een iets oudere fanatieke rocker die cassettebandjes verspreidde met dat soort muziek. Ik herinner me er eentje met Queenrÿche, Queen of the Reich en Metallica, Hit the Lights. Op de middelbare school was er een medeleerling met een soortgelijk cassettebandje met illustere gezelschappen als Mucky Pup, Crimson Glory en Tesla. Later kwamen daar nog vele andere bands bij. De muziek was nogal een niche-verschijnsel in die dagen.

Zo'n twintig jaar later (!) luister ik nog veel naar dezelfde soort muziek. Er zijn veel bands gekomen en gegaan, en de muziek is geëvolueerd. Maar het is ruwweg hetzelfde genre. Ik kan me voorstellen dat met wat andere toevalligheden ik nu naar een heel ander soort muziek zou luisteren, maar goed, da's dus niet gebeurd… Het is leuk is om te zien hoe de oude helden zich ontwikkeld hebben - maken ze nog steeds muziek na die twintig jaar, met diezelfde lange haren :), of doen ze nu wat anders. Het lijkt erop dat ze allemaal wat 'volwassener' zijn geworden – net als ik – maar het merendeel is nog immer actief in de muziek. En ik luister nog steeds, en ben muzikaal enigszins meegegroeid.

Ik herinner me nog hoe ik vroeger sporadisch brokjes informatie binnenkreeg, vanuit de marge van de mainstream of misschien uit de 'Aardschok'… Er was een zeker mysterie - plots was er een nieuw album, werd de drummer vervangen, was de band opgeheven.

Tegenwoordig zijn er geen mysteries meer. Ik kan elk detail van de hele long tail aan bands opzoeken, interviews en recensies lezen, video's bekijken of de muziek beluisteren. Vooruitgang… of?

Epica

2010-09-26T00:00:00+03:00

Vrijdag bezocht ik het concert van Epica in concertzaal Nosturi. Erg goed! Voor wie ze niet kent, Epica is een Nederlandse band van het typische symfonisch-met-zangeres; zie YouTube voor een betere beschrijving.

Het concert was erg 'geolied' – de band maakte de indruk heel goed ingespeeld te zijn. Misschien speelde mee dat het het eerste concert van de tournee was :) Interessante trivia: Epica schreef ooit een lied geïnspireerd door de moord op Fortuyn: Feint.

Finland is een goed land voor dit soort muziek - meer dan in Nederland houdt men hier van (hard)rock en metal-muziek. En elke opgroeiende Fin lijkt een band te beginnen, waarvan sommige tamelijk succesvol.

Zomer in Finland

2010-08-22T00:00:00+03:00

Tijd voor een update - het is alweer enige tijd geleden. Een zeer goede reden daarvoor is de buitengewoon mooie zomer die we dit jaar hadden in Finland. Na de vakantie in Z-Korea heb ik verder gewerkt.

werk

Zoals ik eerder schreef, werk ik nu in het MeeGo-team in Nokia; ik werk in het team verantwoordelijk voor het MeeGoTouch-framework, waarmee applicaties geschreven kunnen worden.

Mijn werk bestaat voornamelijk uit het vertalen van wensen in iets dat we kunnen doen, het coördineren van teams van programmeurs, testers, UI-ontwerpers etc., en het plannen van dat alles. Dit alles vindt plaats door het verwerken van grote hoeveelheden e-mails, vergaderingen, plannen, presentaties, … Het blijkt met name een oefening in time-management.

mu

Programmeren maakt geen deel uit van mijn dagelijks werk, afgezien van wat elisp hier en daar om mijn e-mail, agenda, todo-lijsten etc. te koppelen. Toch tracht ik mijn programmeerbrein scherp te houden, en heb weer wat meer gewerkt aan mu, mijn e-mail zoekprogramma. Een paar nieuwe features, en door het hele programma allerlei interne verbeteringen - betere code, tests, documentatie. Het geeft voldoening om als een ambachtsman dingen te polijsten, de details te verbeteren. Da's het voordeel van een hobby-project: geen deadlines, en ruimte voor eindeloos perfectionisme!

mu is ook onmisbaar geworden voor m'n werk.

sport

Ik ben tamelijk fanatiek met m'n sport; ik probeer elk dag minstens een uur aan sport te besteden – fitness of hardlopen. Met name omdat m'n werk vooral zittend is, is het belangrijk om het lichaam ook een beetje te porren. Afgezien van enkele metabolisch-gepredestineerde magere mensen lijken veel van mijn collega's wat te weinig lichaamsbeweging te krijgen.

Ik ben van plan nog een marathon te lopen dit jaar… maar waar?

voetbal

2010-07-04T00:00:00+03:00

De zomer laat ook Finland niet ongemoeid – bijna 30 graden, prachtig weer; een heerlijk weekeinde.

Een weekeinde dat fantastisch begon met de 2-1 overwinning van Oranje op de Braziliaanse favorieten. Ik bekeek de wedstrijd in Sports Academy, een sportbar tegenover het station in hartje Helsinki. En ik heb genoten!

Finland miste (weer) de kwalificatie, maar heel veel mensen zijn geïnteresseerd in de wedstrijden.

Pioneer One

2010-06-20T00:00:00+03:00

Tussen de voetbalwedstrijden door heb ik Pioneer One bekeken – de pilot van een onafhankelijk science-fiction miniserie. De maker verspreiden de aflevering via torrents, en vragen om donaties om de volgende afleveringen te maken. Aardig idee, dat het verdiend om eens uitgeprobeerd te worden. De eerste aflevering is voor een budget van $6000(!) gemaakt. Het verhaal gaat over een neergestort ruimtecapsule uit het Sovjet-tijdperk met daarin een overlevende; schijnbaar een nazaat van een vergeten Russische basis op Mars.

Op zichzelf is het een verhaal waarmee wel wat te doen valt; ik vond echter dat de serie nog niet echt uit de verf komt. Het acteerwerk was hier en daar nogal matig, evenals de dialogen. Het lijkt erop dat men probeert een sfeer te creëren zoals in 24, maar dat blijkt moeilijk, gezien het budget. Toch zie ik wel mogelijkheden voor volgende afleveringen – met een beetje groter budget en wat meer aandacht voor de details zou het best wat kunnen worden.

Het verhaal herinnerde me aan de z.g. Lost Cosmonauts; volgens verschillende verhalen is een aantal kosmonauten in het Sovjet-ruimtevaartprogramma omgekomen bij allerlei ongelukken, die vanwege publicitaire redenen geheim gehouden zijn. Ik kan niet goed beoordelen in hoeverre dat ook echt gebeurd is; je zou verwachten dat twee decennia na de implosie van het Sovjetrijk iemand zijn mond zou opendoen. Desondanks zijn er de intrigerende opnames van twee Italiaanse broers, die in de jaren zestig kennelijk de radiocommunicatie van Russische kosmonauten met de grond konden afluisteren.

Waarschijnlijk de bekendste van die opnames (beluister) is van (misschien) een kosmonaute die in de problemen lijkt te zijn gekomen, ergens tussen 16 en 23 mei van 1961.

De Engelse transcriptie schreeuwt erom om op muziek gezet te worden:

five...four...three ...two...one...one
two...three...four...five...
come in... come in... come in...
LISTEN...LISTEN! ...COME IN!
COME IN... COME IN... TALK TO ME!
TALK TO ME!... I AM HOT!... I AM HOT!
WHAT?... FORTYFIVE?... WHAT?...
FORTYFIVE?... FIFTY?...
YES...YES...YES... BREATHING...
BREATHING... OXYGEN...
OXYGEN... I AM HOT... (THIS)
ISN'T THIS DANGEROUS?... IT'S ALL...
ISN'T THIS DANGEROUS?... IT'S ALL...
YES...YES...YES... HOW IS THIS?
WHAT?... TALK TO ME!... HOW SHOULD I
TRANSMIT? YES...YES...YES...
WHAT? OUR TRANSMISSION BEGINS NOW...
FORTYONE... THIS WAY... OUR
TRANSMISSION BEGINS NOW...
FORTYONE... THIS WAY... OUR
TRANSMISSION BEGINS NOW...
FORTYONE... YES... I FEEL HOT...
I FEEL HOT... IT'S ALL... IT'S HOT...
I FEEL HOT... I FEEL HOT... I FEEL HOT...
... I CAN SEE A FLAME!... WHAT?...
I CAN SEE A FLAME!... I CAN SEE A
FLAME!...
I FEEL HOT... I FEEL HOT... THIRTYTWO...
THIRTYTWO... FORTYONE... FORTYONE

AM I GOING TO CRASH?... YES...YES... I FEEL HOT!...
I FEEL HOT!... I WILL REENTER!... I WILL REENTER...
I AM LISTENING!... I FEEL HOT!...

Nieuwe baan

2010-06-12T00:00:00+03:00

Zo, na mijn terugkeer uit Korea ben ik weer aan het werk gegaan. Ik werk niet meer bij het Nokia Research Center, maar ben nu Technical Project Owner in het MeeGo project. Nog steeds bij Nokia, en nog steeds in hetzelfde gebouw. Ik hou me specifiek bezig met de User Interface / toolkit.

M'n nieuwe positie is veel meer direct productgericht; en ik kan mijn *hoest* andere talenten weer eens benutten. Vooralsnog blijkt time management erg belangrijk, en het snel verwerken van grote hoeveelheden informatie (en non-informatie). Dat gaat gelukkig erg goed; maar ik zal de lezer niet vervelen met een discussie van de tools die ik gebruik voor het spelletje n-dimensionale tetris (emacs + org + wanderlust).

Deze eerste week heb ik veel tijd besteed aan het leren kennen van mijn directe collega's, de tools en procedures, de software die we maken. En aan vergaderen… heel veel vergaderen.

Reistips Korea

2010-06-08T00:00:00+03:00

De afgelopen twee weken was ik in Korea, in chronologische volgorde:

Het land beviel me erg goed! Daarom, voor wie ook geïnteresseerd is om het land eens te bezoeken zijn hier een aantal tips & trucs. Het zijn algemene tips, ik ben geen Lonely Planet :)

Taal

Koreanen zijn over het algemeen erg vriendelijk voor bezoekers, maar spreken niet allemaal even goed Engels. Maar desondanks wordt het de niet-Koreaanse reiziger tamelijk gemakkelijk gemaakt; verkeersborden, reisinformatie, de 'het-volgende-station-is'-mededelingen in de metro etc., zijn allemaal ook in het Engels. Het kan natuurlijk geen kwaad om wat basiszinnetjes te leren, zie bijv. hier.

Merk ook op dat veel van die Engelse borden zijn geplaatst voor het WK voetbal van 2002, vlak na een hervorming van de wijze waarop Koreaanse namen in het Latijns schrift worden weergeven. Zo heet Pusan nu Busan, en Inchon nu Incheon. Handig om te weten als je die plaatsen probeert op te zoeken met een kaart van vóór die verandering.

Spellingdetails zijn wel belangrijk; er is een Damyang en een Danyang, in heel verschillend hoeken van het land.

Geld

Over het algemeen is Korea wat goedkoper dan West Europa, met name voor eten. Het is niet echt spotgoedkoop, zoals in Zuid-Oost Azië, maar het scheelt wel. In Korea worden in principe geen fooien gegeven.

Het kan soms wat lastig zijn de geldautomaten te overtuigen om geld te verschaffen; let op de symbolen van internationale kaarten boven de automaten; als die er staan, is de kans groter dat het lukt. Als het niet lukt om geld van de normale rekening te krijgen ('Your card is dishonored'), lukt het vaak wél om een credit card advance te krijgen.

Slapen

Hotels/motels/hostels zijn overal te vinden in Korea, van verschillende kwaliteit en prijs.

Er zijn heel traditionele hostels in 'authentieke' stijl; die zijn niet altijd even groot, en soms relatief duur, zeg, 90000₩ (ca. 65€). Voor ongeveer hetzelfde geld is ook een redelijk hotel te vinden (zeg, modern met ontbijt, met satelliet TV en internet) in een niet al-te-prominente straat.

Er zijn ook goedkopere hotels, al dan niet van de love-variant (zie de bloglinks aan het begin van dit artikel), voor ca. 30000-400000₩ (20-30€). Die zijn wat wisselend van kwaliteit; het is goed dan even de kamer te bekijken alvorens die te accepteren.

Reizen

In de grote steden is het eenvoudig met de metro te reizen; en met de metro (en bus) is het handig om de om de travel card te gebruiken, een kaart (3000₩) waarop je geld kunt storten, en waar voor elke trip dan 900₩ wordt afgehaald. Het is goedkoper en gemakkelijker dan elke keer separaat te betalen. De automaten staan op de meeste metrostations, en resterend saldo kan weer in geld worden omgezet.

En bij de geringste aarzeling in de metro komt er iemand aan om te helpem…

Ook een goed idee is de Korea Rail Pass, zie hier. Die pas moet vanuit het buitenland worden gereserveerd, en kan dan ik Korea afgehaald worden. Het maakt treinreizen een stuk goedkoper, en met de comfortabele trein kan men veel van het land zien.

Voor de last mile zijn er natuurlijk taxi's; buiten de avonduren zijn die relatief voordelig.

Eten & Drinken

Het Koreanse eten is geweldig. Ik beveel van harte de Korean barbecue aan. Het is erg voordelig. Merk op dat het de Koreaanse traditie is om altijd wat te eten bij het drinken; het bleek soms lastig om alleen maar een biertje te drinken; als ik na een uitgebreid diner nog een bar bezoek, is het niet mijn eerste gedachte om nog een gebakken vis met rijst te bestellen.

Koreanen delen graag met het eten. en daarop is het aanbod ook afgestemd.

Cass en Hite zijn de twee veelgedronken lokale bieren; uit de tap zijn ze goedkoper dan uit de fles.

Verder…

Ok, dat waren mijn tips voor nu. Veel plezier in Korea!

Seoul, nogmaals

2010-06-02T00:00:00+03:00

Ik schrijf dit op zo'n 10km hoogte, vanuit het vliegtuig terug richting Helsinki. We vliegen over Irkoetsk, Bratsk. Onze laatste dagen in Seoul waren bijzonder geslaagd, en we onze sympathie voor Korea en haar bewoners is alleen maar toegenomen. Hier zijn wat indrukken.

Dr. Fish

Maandag bezochten we een z.g. Dr. Fish bar. In een deel van zo'n bar (er zijn er vele in Korea) bevinden zich in de vloer bakken met water met daarin vele kleine visjes. En die visjes hebben een voorliefde voor… eelt. De bedoeling is daarom om met de kazige voetjes te gaan pootjebaden tussen die visjes. Die beginnen vervolgens beginnen vervolgens te knabbelen, overal waar ze eelt vinden. Het geeft een licht kietelig gevoel; de visjes zijn niet bepaald piraña's, dus het moet uren kosten voordat je van je eelt af bent (tenminste, met mijn voeten…), maar het is een leuke ervaring.

Interessant genoeg wordt deze 'attractie' heel erg low-profile aangeboden in de bar. Het is een normale bar met een hoekje voor Dr. Fish, en de meeste bezoekers leken er niet erg in geïnteresseerd. Ik had meer toeristen verwachten. Des te beter.

De bar is te vinden op ongeveer 250 meter vanaf station Gangnam, uitgang 5/6, tegenover CGV. Het is op de eerste verdieping.

Paleis

Dinsdag liepen we door een soort kunstenaarswijk waarvan de naam me even ontschoten is, en bezochten daar een paleis van de Joseon-dynastie, Changgyeonggung. Men probeerde het verleden tot leven te brengen door met een groep acteurs de processies van de koning en zijn hofhouding na te spelen. Aardige toeristenattractie.

Het weer werkt ook mee; het is de hele week meer dan 25℃, met zo nu en dan een verkoelend briesje.

Barbecue

Tenslotte genoten we van een Koreaanse barbecue; je krijgt een soort schuinaflopende kookplaat op je tafel, waarop dan stukjes vlees, ui, knoflook, kimchi worden gelegd. Het vet (toch al niet veel) druipt van de kookplaat af in een bakje. Alles natuurlijk met de Koreaanse kruiden, sausjes, en soep, heel erg lekker. Zo'n gezamenlijke kookplaat past ook goed in de Aziatische eetcultuur, waar je als groep allerlei gerechten bestelt, en die dan samen opeet.

Het smaakt allemaal geweldig; je tafel staat vol met bakjes met groenten, soep, kimchi, noodles, zodat je tijdens de maaltijd een heel palet aan smaken op je tong krijgt. De twee bekendste Koreaanse bieren, Hite en Cass, maken het feest compleet.

En uiteindelijk betaal je zo'n 30000₩, ca. 21 euro bij de huidige koers.

DMZ

Misschien de enige 'attractie' in Korea die ook in het buitenland bekend is,is de DMZ, de-militarized zone, ofwel de grens tussen Noord-Korea (NK) en Zuid-Korea (ZK). Ons bezoek zou niet compleet zijn zonder een bezoek aan de DMZ (nou ja, vlakbij de DMZ – de DMZ zelf is een niemandsland), en dus boekten we een toer van een halve dag voor donderdag. 's Ochtends werden we opgehaald; een vlotte Koreaanse gaf de nodige achtergrondinformatie.

Tot nu toe zijn vier tunnels ontdekt die de Noord-Koreanen onder de DMZ hebben gemaakt, door zich met dynamiet een weg te banen door het graniet, met de kennelijke bedoeling om heimelijk Zuid-Korea te kunnen betreden. Sommige zijn groot genoeg om in een paar uur honderden soldaten achter de Zuid-Koreaanse linies te krijgen! Men vermoedt nog een aantal onontdekte tunnels. De tunnel die wij bezochten was zo'n 70 meter onder de grond.

Het was fascinerend om door die tunnel te lopen, en de Noord-koreaanse dreiging te voelen. Hard-hats waren wel noodzakelijk om zonder hersenschudding door de tunnel te lopen…

Zie ook: Wikipedia.

Daarna konden we vanuit een observatiepost het noorden bekijken. Er was niet veel bebouwing of iets dergelijks te zien; maar kenmerkend voor het noorden waren de enorme Noord-Koreaanse vlaggenmast die we konden zien, en de kale heuvels aan noordelijke kant, contrasterend met de groene heuvels aan zuidelijke kant.

Vervolgens gingen we naar Gyeongui, het laatste treinstation aan Zuid-Koreaanse zijde. Het wordt nog niet gebruikt, maar kan letterlijk met een druk op de knop in bedrijf gaan. Die 'druk op de knop' is de hereniging van de twee Korea's, iets waarop vele Zuid-Koreanen vurig hopen, al zijn er ook jongeren die minder enthousiast zijn om het straatarme noorden op te bouwen.

Zuid-Korea is natuurlijk een rijk land, maar het zal veel tijd kosten om het noorden om te vormen naar een normaal land. Als we het met de Duitse hereniging vergelijken, wordt duidelijk dat de situatie in Korea veel lastiger is. De Noord-Koreaanse bevolking is liefst half zo groot als Zuid-Koreaanse (vgl Oost-Duitsland: ca. 25%). Daarnaast is het welvaartsverschil tussne Noord-Korea en Zuid-Korea veel groter dan dat tussen de Duitslanden. En tenslotte zijn de nodige aanpassingsproblemen te verwachten voor een bevolking die een al generaties in een van meest repressieve landen woont…

De toer was leuk, al waren er wat meer toeristische elementen dan ik nodig vond (zoals een bezoek aan een juwelenfabriek + winkel aan het eind…), maar over het geheel genomen heb ik toch een helderder beeld gekregen van wat er nu precies speelt. Niemand weet of de Korea's weer samenkomen, of wanneer dat gebeurt. Tot die dag aanbreekt, is een bezoek aan de DMZ belangrijk om iets van het land te begrijpen. Recentelijk zijn de spanningen weer behoorlijk opgelopen…

Tenslotte

Dat waren de laatste highlights uit Korea voor dit moment. Er is echter nog veel meer gebeurd.

Zo ontmoette ik Miroo, waarmee ik door het zuidereiland van Nieuw-Zeeland gereisd ben, eind 2002 (zie mij oude Odyssea blog, toen ze nog de transcriptie Miru gebruikte). Leuk om haar weer te zien!

Ann-Christin deed nog een interview, we bezochten Building 63 (een wolkenkrabber die een geweldig uitzicht over de stad biedt), en we genoten nog een aantal maal van de Koreaanse keuken, die me steeds meer bevalt. Vrijdag ontmoetten we nog Matti uit Finland voor onze laatste Koreaanse biertjes…

Conclusie: het was een erg geslaagde reis! Er valt weinig slechts te zeggen over Zuid-Korea of over haar bewoners. We hebben heel veel gezien en genoeg indrukken opgedaan om er nog een tijd over na te denken. Ik zal in ieder geval juichen voor de Rode Duivels, zoals de Koreanen hun voetbalteam liefkozend noemen (sorry, België).

Danyang

2010-05-31T00:00:00+03:00

Ik schrijf dit vanaf het station van Danyang, en in de trein richting Seoul. Danyang, niet te verwarren met de gelijknamige stad in China, of met Damyang, waar eerder waren.

We waren twee dagen in Danyang, of beter gezegd in het toeristendorpje Cheondong zo'n tien kilometer daar vanaf. De grote attractie daar is het Sobaeksan National Park, een natuurpark met daarin een aantal heuvels en bergen.

Gisteren (zondag) hebben we in zo'n 3 uur de Birobong beklommen, met 1432 meter de hoogste piek in het park. Het biedt een prachtig uitzicht over de bosrijke, heuvelachtige omgeving. Het weer was perfect (zonnetje, niet te warm), en de wandeling was precies inspannend genoeg om het bereiken van de top als een (kleine) prestatie te zien, zonder dat het nu echt zwaar is. Ik voelde het wel een beetje in mijn kuiten, vanochtend.

Het hele park is de in de Koreaanse stijl - dat wil zeggen: een duidelijk afgebakend pad, superschoon en om de zoveel meter een rustplek. Misschien wat al te georganiseerd voor een natuurpark. Maar goed, het maakt het allemaal wel erg gemakkelijk.

Het was niet bepaald lonely at the top. Vele wanderlustige Koreanen vergezelden ons naar boven. Niet iedereen hier is zo ontzettend aan non-Koreanen gewend, en we werden dan ook een aantal malen gefotografeerd, en kregen onderweg zelfs eten en drinken aangeboden!

Verder gebeurt er niet zo veel daar. Na de wandeltocht ontspanden we ons een beetje in ons verblijf, met wat boeken (ik heb een biografie van Julius Caesar), en wat films (we zagen Festen en Ghost Town). Helaas hadden we er niet op gerekend dat zondagavond het hele dorp leegstroomt; Koreanen hebben namelijk heel weinig vakantie, en dit soort uitstapjes zijn louter voor het weekeinde. In het hele dorp was derhalve alles gesloten, zodat we zonder iets te eten en met slechts een fles water de avond moesten doorkomen. Niet echt een probleem natuurlijk.

Nu gaan we weer verder; we gaan terug richting Seoul voor het laatste deel van onze kennismaking met Korea. Tot nu toe bevalt het erg goed!

Gwangju

2010-05-28T00:00:00+03:00

Weer een dag verder; we zitten in de trein van Gwangju terug naar Daejeon. Gisteren kwamen we me de trein aan in Gwangju. We verlieten het station, en stapten in een stadsdeel vol met knipperend oenk. Niet echt de mooiste hoek van de stad. neon en rondscheurdende scooters, opgepimpt met enorme geluidsinstallaties. Oenk oenk

We besloten zo snel mogelijk een bed voor de nacht te regelen. We hadden een paar uur in de trein gezeten, en nu was het tijd om ons te ontspannen en niet om lang te zoeken.

Love hotel

Zo gezegd, zo gedaan. We stuitten op Motel Aubesone, waar je voor 30000₩ (ongeveer 21 euro) kunt overnachten en niemand naar je naam vraagt. We ontvingen een etuitje met allerlei nuttige zaken – en toen begon het bij mij een beetje te dagen. Want wat werd al snel duidelijk? Dit was een zogenaamd love hotel. Ik had van het bestaan gehoord in Japan; love hotels zijn hotels gespecialiseerd in het bieden van een plek voor mensen om, eh, tijd met elkaar door te brengen als ze elders niet genoeg privacy kunnen vinden.

Naast het bed hing een grote spiegel; er stond een enorme flatscreen TV met een zeer breed aanbod aan programmering. Een doos tissues op het nachtkastje. En het etuitje bevatte onder andere man delay cream. Altijd handig.

Verder is het tamelijk conventioneel hotel, en een voordelig alternatief voor 'normale' hotels. Ik weet niet.

Update: inmiddels in Daejeon aangekomen blijken we in precies zo'n hotel te zijn ingecheckt, huh?!; ik kan ze van de buitenkant niet onderscheiden.

Eten

We aten bij een nabijgesitueerd restaurant, waar niemand een woord Engels sprak. Met wat handen-en-voetenwerk lukt het echter altijd wel om wat te krijgen.

We kregen we een enorme hoeveelheid eten voorgeschoteld; zoveel kleine bakjes met kimchi, allerlei groenten en vlees, rijst, en een grote pot dampende bouillon. Yum yum. Voor zo'n 20 euro waren we klaar, inclusief een aantal brandblussende biertjes.

De Koreaanse keuken heeft een karakteristieke smaak, die ik steeds meer begin te waarderen. Dat mijn eetsnelheid kunstmatig wordt vertraagd vanwege het gebruik van eetstokjes kan ook alleen maar een voordeel zijn.

Damyang

De volgende dag (vandaag) ging we dan naar Damyang; een stadje in de buurt van Gwangju. Het is vooral bekend voor allerlei bamboe-gerelateerde attracties. Het is niet moeilijk te bereiken vanuit Guangju; eenvoudig vanuit de busterminal (die is niet bij het treinstation), dan met een bus zo'n 40 minuten naar Damyang.

We bezochten het bamboebos – een prachtig onderhouden stukje aangelegde natuur. Ik kan me niet herinneren ooit eerder door zo'n soort bos gelopen te zijn. Zoals bijna alles hier, was alles weer perfect georganiseerd en zeer schoon. Kunnen we in Europa nog wat van leren!

Hoewel weinigen Engels spreken, zijn alle relevante opschriften en informatieborden zowel in het Koreaans als in het Engels, zodat het eigenlijk heel gemakkelijk is dingen te vinden. Hetzelfde geldt voor bijv. de oproepen op de stations – op het Koreaans volgt altijd een Engelse oproep, zelfs op stations waar (naar ik vermoed) niet vaak een ferrang komt. Maar samen met het feit dat alles zo goed georganiseerd is en de behulpzaamheid van de mensen, maakt dat het bereizen van Z-Korea erg soepeltjes.

In de foto, let met name op de panda's…

Er zijn nog meerdere andere mogelijkheden om te interacteren met de bamboe daar, bijvoorbeeld via dagenlange treks; maar dat bewaren we voor een andere keer.

Gyeongju

2010-05-27T00:00:00+03:00

onderweg

We zijn inmiddels weer een dag verder, en we hebben Gyeongju verlaten. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de trein van Gyeongju naar Daejeon; daar wisselen we van trein (en station), en gaan we verder naar Gwangju, in het zuidwesten van Korea. De stemming is goed, net als het weer.

tempels en archeologie

Gyeongju (dat we dus net verlaten hebben) is een provinciestad met als attractie de vele tempels en archeologische bezienswaardigheden in de omgeving. We hebben daar een klein deel van gezien. Da's niet zo heel erg, ik vind zowel archeologie als tempels interessant om te zien, maar ik hoef ze ook niet allemaal te zien…

Vandaag hebben we het tempelcomplex van Bulguksa bezocht. Er waren werkelijk honderden schoolkinderen, die hun beginnende kennis van het Engels op ons uitprobeerden. De kinderen liepen soms gehoorzaam in het gelid achter hun leraar aan (met fluitje), maar we zagen ze ook rondrennen en rondjoelen als, wel, kinderen. Ondertussen probeerden enkele boeddhistische monniken zich te concentreren op hun gebeden…

De stad Gyeongju is niet erg mooi; er zijn heel veel winkels en veel lelijke gebouwen… Maar de omgeving is prachtig; we maakten een wandeling van een paar kilometer naar een archeologische vindplaats in de nabijheid, waarvan de naam me even ontschoten is. Het was in ieder geval een paleis van het Silla koninkrijk (uit de Drie-Koninkrijken-periode, eerste millennium CE). Mooi te zien is ook de dreigende lucht; de lucht kan er hier uren lang uitzien alsof er elk moment een enorme stortbui kan losbarsten… die dan niet komt.

Han Jin Hostel

Het was aanvankelijk niet zo heel eenvoudig om een onderkomen te vinden, maar met wat hulp vonden we Han Jin Hostel, waar een vriendelijke oude man ons verder hielp.

Het hostel was niet al te luxueus en de kamers zagen er nogal doorleefd uit; maar voor ons was het genoeg; en voor 40000₩ (ca. 30 euro) mogen we ook niet klagen. Ik kreeg een ketting met een soort Januskop als souvenir.

eten

We bestelden ook een klein hapje, en voor ongeveer 10€ (incl. biertjes) krijg je dan een enorme Koreaans barbecue voorgeschoteld: een dampende pan op je tafel met daarin een mix van octopus en vis en groente en…

Het is behoorlijk scherp gekruid, maar er staan bakjes met iets dat een beetje aan zuurkool doet denken, en dat de scherpte een beetje neutraliseert.

Tijdens mijn avonturen in Thailand, Vietnam etc. aan het begin van deze eeuw (oef!) gehad ik al ontdekt dat eten met stokjes niet zo eenvoudig is, en het gaat nog steeds niet perfect, al ben ik er al wat behendiger mee. In Korea eet men doorgaans met metalen stokjes.

De foto is een beetje onscherp vanwege de stomende pan…

Verkiezingen

Er zijn hier binnenkort ook verkiezingen. De (lokale) kandidaten voor de verschillende partijen proberen zichzelf onder de aandacht te brengen door met velgekleurde open wagentjes door de stad te rijden, en de potentiële stemmers toe te zingen, toe te schreeuwen om toch op het juiste knopje te drukken…

Tegenover het station in Gyeongju stond een politicus (lijst 8) werkelijk zijn longen uit zijn lijf te brullen, en via de luidsprekers was het in de halve stad te horen. Als echte politicus toonde hij zijn internationale ervaring door ons vriendelijk toe te schreeuwen in het Engels how are you, nice to meet you. Op kruispunten staan soms partijleden (of ingehuurd?) als een soort cheerleaders het verkeer te begroeten… met een buiging.

Het lijkt allemaal tamelijk vrolijk toe te gaan, en de verschillende partijen groeten elkaar hartelijk. Een feest der democratie! Wat al die partijen precies willen… Wikipedia heeft een overzicht van de partijen, maar ik kon vooralsnog geen lijstje vinden hun hoofdpunten.

Busan

2010-05-26T00:00:00+03:00

Ik schrijf dit in de trein van Busan (ook bekend als Pusan) naar Gyeongju. Busan is een grote havenstad in het zuid-oosten van Zuid-Korea. Wat ten opzichte van Seoul opvalt is dat de stad iets minder schoon is (zeg, 10%); maar nog steeds erg schoon. De Koreanen lijken een soort nationale smetvrees te hebben die er voor zorgt dat het land er altijd schoon uitziet. Dat wil zeggen, mensen gooien simpelweg hun rommel niet op straat, en daarnaast wordt er tamelijk driftig gepoetst.

Hotel Angel

Wat ook direct opviel is dat onderkomens veel goedkoper zijn in Busan. We namen een kamer in Hotel Angel in het centrum voor 44000₩, ofwel zo'n 30 euro (de koersen fluctueren echter nogal op dit moment…). We namen een Korean style kamer (ondol), hetgeen betekent dat er geen bed staat maar dat er een dikke mat op de grond ligt.

Er stond ook een televisie; het televisieaanbod was niet echt interessant voor ons, maar toch een aardig manier om over Korea te leren. Sport, nieuws, soap,… en zelfs een zender die de hele dag Koreaanse softcore liet zien. Amerikaanse actie, Koreaanse dectives, spelprogramma's. Kortom: het televisieaanbod verschilt niet zo heel veel van het Europese.

Sight seeing

We bezochten de vismarkt, vlakbij de haven. Alle mogelijke soorten vis werden aangeboden, waaronder diverse raar-uitziende soorten waarvan ik bestaan niet vermoedde! Ten overvloede, het was ook zo ongeveer de schoonste vismarkt die ik ooit gezien heb.

Vanaf de vismarkt maakten we een wandeling naar het station, waar net een of andere politieke bijeenkomst bezig was, waarbij mensen met vlaggetjes zwaaiden. Ik heb geen idee waarvoor of waartegen…

Daarna bezochten we een natuurpark Taejongdae in het zuiden van de stad. Het gratis toegankelijke park was echt keurig verzorgd, met overal keurig gepoetste toiletgebouwen, en grote touchscreens waarmee de hele omgeving met een soort Google Streetview verkend kan worden. Ik vermoed dat zoiets in Nederland snel veranderd zou zijn in een rommeltje met kapotte toiletten en lege bierblikjes…

We maakten een wandeling van iets meer dan twee kilometer door het heuvelachtige park, dat er prachtig uitzag. Ik zou bijna wensen dat ik m'n hardloopschoenen had meegenomen, het zou een geweldige (maar uitputtende) hardloopronde zijn.

Ann-Christin onderging nog een (stevige!) Koreaanse massage, we aten wat op straat (yum!) en dronken enkele Koreaanse Hite en Cass biertjes in een bar. Busan kent een redelijk druk nachtleven (zelfs op een dinsdagavond).

Noord en zuid

Terwijl we hier zijn, proberen we natuurlijk het nieuws omtrent Noord-Korea een beetje te volgen. Na het incident met het torpederen van het Zuid-Koreaanse schip door (zo lijkt het) de Noord-Koreanen, is de spanning behoorlijk opgelopen. Het lijkt me dat Zuid-Korea uiterst terughoudend is met haar acties, terwijl de Noord-Koreanen een meer oorlogszuchtige toon aanslaan. Na het lezen van wat analyses, acht ik de kans op een snelle oorlog echter klein -- anders was ik hier natuurlijk niet! Beide landen hebben teveel te verliezen. Ik vertrouw maar een beetje op de rationaliteit van Kim Il Sung, en op het feit dat ze toch niet het WK voetbal willen verstoren – daaraan nemen beide landen deel.

Als je door Zuid-Korea reist besef je al snel hoe vriendelijk de bevolking is, en hoe hard men gewerkt moet hebben om het land vanaf nul op te bouwen tot een modern, welvarend land. Ik hoop dan ook van harte dat dat niet kapot gemaakt wordt een groepje stalinisten uit het Noorden vanwege hun verwrongen wereldbeeld.

Seoul

2010-05-24T00:00:00+03:00

Er volgen wat indrukken van de eerste dagen in Seoul. We hebben de stad inmiddels verlaten, en ik schrijf dit in de KTX-trein richting Busan (Pusan). Het weer is niet al te best (regen), maar verder heerst er een opperbeste stemming.

Eugene's Guesthouse

Na een gebeurtenisloze vlucht, kwamen we rond 09:00 's ochtends aan in de Koreaanse hoofdstad, Seoul. Ik had niet al te veel geslapen, en was wat moe (het was in Helsinki pas 05:00…). Met enige hulp vonden we ons onderkomen - Eugene's Guesthouse. Het is een hostel in traditioneel-Koreaanse stijl, die voor incognoscenti nogal doet denken aan de Japanse stijl - een vierkant gebouw uit hout, gelegen rond een centraal grinderf. We waren wat laat, en derhalve waren de grotere kamers reeds vergeven. Ons kamertje was niet zo heel erg groot – 2x3x3 meter, inclusief(!) loft en een badkamertje, dat te bereiken was via deurtje van 1,5 meter hoog onder de loft. Nou ja, het was er schoon, en het was groot genoeg om er te slapen.

's Ochtends een 'traditional korean breakfast'; dat bestaat uit een soort rijstepap en een aantal bakjes met kim-chi. Kim-chi is natuurlijk het Koreaanst aller gerechten, en bestaat uit sterk gekruide kool, die een fermentatietraject doormaakt. Het smaakt beter dan het klinkt, al staat het niet direct in mijn ontbijt top-5. Als kleine concessie aan ons westerlingen, was er ook een stuk brood met jam en wat koffie.

Ondanks de kleine kamer die we hadden, kan ik dit guesthouse zeker aanraden. Voor Seoul een zeer schappelijke 90000₩ (won - da's ongeveer 65€; en merk op dat het buiten Seoul een stuk goedkoper is). De eigenaars wonen er zelf ook, en zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam.

Schoon

We hebben het centrum van Seoul verkend via het uitgebreide metrosysteem. Zeer modern en efficiënt, en zelfs te bereizen voor niet-Koreaanssprekenden. We bezochten een museum en allerlei winkelstraten die zich specialeren in bijv. schoenen, handicraft of voedsel. Wat overal in Seoul opvalt is dat het zo ontzettend schoon is. Helsinki is veel schoner dan de meeste Europese steden, maar vergeleken met Seoul… terwijl ik dit schrijf is de trein gestopt op station Gwangmyeong, en op het hele imitatie-marmeren perron is werkelijk geen propje papier te bekennen. Er wordt veel gepoetst, maar de Koreaanse bevolking gooit eenvoudigweg niet z'n oude kranten of half-opgegeten happy meals op straat. Een voorbeeld dat navolging verdient!

Eten

We aten bij een klein restaurantje zoals er velen zijn; een klein terras met plastic stoelen. We wilden eigenlijk een klein hapje, maar we kregen een soort 'Koreaans gourmetstel' op tafel, met groente, stukjes ingewanden van een koe (ik vermoed een der magen) en sausjes. Om onbekende reden kregen we bier aangeboden van een Koreaans gezelschap elders op het terras; toen we later wat met ze spraken bleek het. Nu wilden ze bovendien onze maaltijd betalen… dat heb ik niet geaccepteerd; dat bleek gelukkig niet een 'faux-pas', maar ze merkten op dat you have very big pride. Wat ik uiteindelijk moest betalen was ook een grap – 16000₩, nog geen 12 euro; de uiterst vriendelijke uitbaatster wilde zelfs geen fooi aannemen; en als afscheidsgeschenk kregen we nog twee handdoeken van het restaurant…

대한민국

2010-05-16T00:00:00+03:00

Eind deze week gaan we twee weken op vakantie – naar Zuid Korea. Ik ben benieuwd. Het is niet direct de meest voor-de-hand-liggende vakantiebestemming, maar FinnAir specialiseert zich in de Aziatische markt, en biedt directe vluchten tegen aantrekkelijke voorwaarden.

Hoe dan ook, ik ben erg benieuwd naar het land. Na mijn eerdere avonturen met Koreanen elders (zie m'n oudere blogs) heb ik in ieder geval een positief beeld van Koreanen gekregen, en een beetje een idee van het leven aldaar. Maar ongetwijfeld is de werkelijkheid een beetje anders.

Ik heb het nodige gelezen over het land, en we bekeken enkele documentaires. Die gaan meestal over Noord-Korea, of tenminste the Koreaanse Oorlog. Die oorlog is uiterst interessant, maar laat ik daar hier niet verder op ingaan. Belangrijkste punt voor ons is dat in 1953 een wapenstilstand werd getekend, maar dat de oorlog nooit formeel geëindigd is… Sterker nog, in 2009 zegde Noord-Korea zelfs die wapenstilstand op. En recentelijk waren er allerlei kleinere en grotere incidenten, met als voorlopig hoogtepunt het zinken van een Zuid-Koreaanse marineschip, wellicht door een Noord-Koreaanse torpedo. Laten we hopen dat er geen (nucleaire) oorlog uitbreekt tijdens ons verblijf. Zoiets kan je dag behoorlijk verpesten.

Minder actueel, maar ook interessant waren de beschrijvingen van Hendrik Hamel, die in 1653 strandde in Korea, en als eerste westerling schreef over het land en zijn bewoners. Zijn roem lijkt in Korea veel groter dan die in Nederland; de Nederlandse Wikipedia schrijft zelfs dat Hamel (헨드릭 하멜) tot de komst van Guus Hiddink (거스 히딩크) de bekendste Nederlander was in Z-Korea. Ik schreef eerder over Hamel in… december 2003 (zie de oude ChangeLog). Meer dan zes jaar… man, vliegt de tijd!

Al dat soort dingen zegt natuurlijk weinig over het dagelijks leven in het Zuid-Korea, anno 2010. Hoe dat er aan toegaat zal ik in de komende weken ondervinden. Onder andere via de trein (Korail, met de special KR Pass) – KORAIL wants to be a beautiful bridge that connects people's heart, and not just some iron-made transportation. Dat klinkt goed!

gepakt

2010-05-15T00:00:00+03:00

Helsingin Sanomat (Helsinki's Nieuws) bericht dat een Nokia subcontractor is veroordeeld voor het stelen van 93(!) mobiele telefoons (waarvan 55 prototypes), 28 laptops en een projector. Ik kan me herinneren dat verschillende mensen plots dingen misten op mijn verdieping; een mail ging rond om mensen te waarschuwen. Maar de dader werd gepakt… ik moet 'm meermaals gezien hebben.

Vreemdgenoeg heeft hij niet geprobeerd de zaken door te verkopen; en hoe kon hij denken dat hij dit bijna een jaar kon volhouden zonder dat er ooit ergens een alarmbel zou gaan rinkelen?

Nokia is erg coulant voor de man: voor het stelen van ca. honderd(!) telefoons vroeg het een schadevergoeding van slechts €2700, slechts 10% van de toch al bijzonder lage schatting van €27000 voor de totale waarde van het gestolene. De rechtbank legde hem bovendien een voorwaardelijke straf van 7 maanden op.

Länsimetro

2010-05-12T00:00:00+03:00

Na decennia van plannen, uitstellen en wederom plannen, lijkt het er nu toch echt van de komen: een metrotunnel die Helsinki verbindt met Espoo, de Länsimetro ('Westmetro'). Het ziet er ongeveer zo uit:

Aan de oostzijde ligt station Ruoholahti, op dit moment het meest westelijke metrostation, vlakbij het kantoor waar ik werk. De tunnel gaat dan via Lauttasaari (het eiland waar ik werk) naar Espoo (via Nokia House, het hoofdkantoor). Een fraai stukje civiele techniek… het idee van het uitgraven/uithakken/uitexploderen van 13,5 km tunnel (à €714M) is toch erg indrukwekkend voor een schone-handen ingenieur zoals ik.

Op honderd meter van m'n huis heeft men een tankstation neergehaald en wordt er gegraven voor station Lauttasaari. Ik hoop dat men de problemen van de Amsterdamse tramtunnel weet te vermijden… de ondergrond is hier in ieder geval een stuk steviger. Najaar 2014 moet het project voltooid zijn; en dan kunnen we ook de Finse planningskunde vergelijken met de Amsterdamse…

Het openbaar vervoer is toch al tamelijk goed overal in Helsinki, al ben ik in Lauttasaari een beetje verwend met 5-6 bussen per uur. Maar met de metro wordt het nog gemakkelijker om me te verplaatsen in Helsinki/Espoo.

De website kent op dit moment wel enige curieuze schrijfvouten:

http://lansimetro.fi/en/contact_information/five_chied_designers
http://lansimetro.fi/en/contact_information/desingers

chied designers en desingers?!

Heel uitgebreide informatie is te vinden de speciale Länsimetro website; er is zelfs een aparte interactieve kaart (vereist Java) om de voortgang op de voet te kunnen volgen.

Ik heb nog niet kunnen vinden of station Lauttasaari al vóór de totale voltooiing haar deuren opent.

Acrassicauda

2010-05-09T00:00:00+03:00

Al eerder schreef ik over de documentaire Heavy Metal in Baghdad; het is het verhaal van een aantal jonge Irakezen, die niets liever willen dan hele luide muziek maken met hun band Acrassicauda. In de 'rockumentary' is overigens niet veel van hun muziek te horen, wat ongetwijfeld geholpen heeft om 'm populair te maken bij een breder publiek… al moet zelfs de grootste metal-hater toegeven dat het de enige passende muziek bij duistere nachten met explosies, machinegeweervuur, chop-chop-choppers.

Maar goed, voor wie wil horen hoe ze echt klinken is een recente (2010) video van de band (YouTube video).

Ik hoor een wat modernere versie van (pre-1990) Metallica, een beetje Slayer en een klein vleugje Arabische invloed. Niet echt heel opzienbarend, muzikaal gezien. Maar het heroïsche verhaal erachter maakt veel goed.

Hoe dan ook, Ann-Christin had een kleine filmavond georganiseerd om de docu te bekijken met wat vrienden en bekenden, drank en hapjes. Voor zover ik kon overzien vond iedereen het een interessante documentaire, die zelfs tot enige groepsdiscussie leidde.

De documentaire eindigt niet echt in een happy end, met de bandleden in het buitenland, twijfelend over hun toekomst. Vooralsnog is er echter wel een happy end, getuige de video boven, of deze ontmoeting met James Hetfield, de man achter Metallica.

HCR 2010

2010-05-08T00:00:00+03:00

rennen!

Zaterdag was dan de grote dag van de Helsinki City Run (HCR), waaraan ik alweer voor de vierde keer deelneem. Het weer was bijna perfect, een graad of 7-8, en weinig wind. Er liepen circa dertienduizend mensen mee (meer dan ooit), van wie iets meer dan tienduizend ook werkelijk de finish haalden. Het deelnemersveld was verdeeld in vijf groepen, die vanaf 15:00 uur elke tien minuten startten. Ik zat in de eerste groep, zo'n 2500 mensen.

En het ging goed! Ik had mezelf ten doel gesteld om rond de 1:40 te eindigen. De eerste vijf kilometer gingen niet zo snel; da's niet zo vreemd, omdat er aan het begin zoveel mensen zijn, dat het veel tijd kost om mensen ontwijken en in te halen. Lastig om in een goed ritme te komen. Daarna kon ik een goede cadans vinden, en ik geloof dat ik de tien kilometer passeerde op ca. 47 minuten.

Hoofdrekenen met de tijden, snelheden, verwachte eindtijd etc. is voor mij altijd een geliefde bezigheid tijden het lopen, en met die gegevens leek het mij dat mijn doeltijd (1:40) binnen bereik leek, maar het er om zou spannen – op de tanden bijten! Gelukkig had ik 'goede benen', en de kilometers leken zelfs niet langer te worden naarmate de loop vorderde. Het enige punt waar het iets zwaarder leek te worden was rond de 15-16 kilometer, maar dat duurde maar even, en toen ik ze '16 km' bordje gepasseerd was, kon ik de finish bij wijze van spreken al zien, en zette ik nog eens aan.

Mijn gehoofdreken suggereerde dat 1:40 nog steeds haalbaar was, maar dat ik geen tijd mocht verliezen. Ik zette nog eens aan, en versnelde voor de laatste paar kilometer. Daar was de finish – eindtijd 1:39:42. Ik had het gehaald!

Ik wachtte op de anderen, en iedereen in ons loopgroepje kwam binnen… allemaal met dezelfde vermoeide-maar-tevreden glimlach -- Michiel, David (die was het snelst, maar startte in een latere groep) Ann-Christin en Luc… we hadden het allemaal gehaald Het was jammer dat de finish dit jaar niet het Olympisch Stadion van Helsinki plaatsvond, vanwege een verbouwing. Maar het was toch weer een geweldige belevenis.

Wat betreft mijn eindtijd; die was natuurlijk wèl wat langzamer dan vorig jaar:


jaar	2007	2008	2009	2010
tijd	1:56:06	1:47:53	1:36:02	1:39:42

In het geheel genomen ben ik echter erg tevreden over mijn tijd; en met wat meer training kan ik wellicht mijn 'PR' volgend jaar een beetje aanscherpen. En het hardloopseizoen is pas begonnen! Ik ben van plan dit jaar ook nog een marathon te lopen; misschien wel de Helsinki City Marathon op 14 augustus.

Hardlopen is een geweldige sport. Bijna iedereen kan het doen, er zijn geen abonnementen, speciale kleding of zelfs maar teamgenoten voor nodig. Afstanden die eerst bijna bovenmenselijk lijken, worden haalbare doelen na de nodige training. Het wordt prachtige beschreven in Haruki Murakami's What I talk about when I talk about running (interview met Runner's World).

vrijdag

2010-05-07T00:00:00+03:00

meer updates voor 'changelog'

Met een beetje geluk moet het commentaar-systeem nu ook werken. Niet dat ik veel commentaar verwacht, maar ik wil in ieder geval de mogelijkheid bieden. Wat nog niet werkt is het tonen van het aantal commentaren op de aggregaatpagina. Ik weet niet of dat eenvoudig mogelijk is.

De pagina's voor de individuele schrijfselen zien er nu ook wat beter uit.

Ik laat nu ook de 'oude' ChangeLog automatisch doorverbinden naar deze nieuwe. De oude bestaat ook nog steeds, op de oude plek, vol met mijn reisavonturen, en is bereikbaar via de links op deze pagina.

Zoals ik al eerder aangaf is dit blog niet de plaats voor een verdere technische discussie; ik geloof dat het nu goed genoeg werkt, en ik me verder op de inhoud van het blog kan concentreren.

morgen, morgen

Enkele laatste opmerkingen voor de halve marathon van morgen. Ik ben er klaar voor, denk ik. Vorig jaar was ik beter getraind, maar de afgelopen weken heb ik behoorlijk veel verbetering gezien. Ik probeer ongeveer 13 km/u te rennen, zodat ik, rekeninghoudend met wat vertraging aan begin en eind, binnenkom rond de 1u40m. Of dat lukt is een tweede; maar als het me lukt een goede cadans te vinden, en iemand met een goed tempo om blind te achtervolgen, dan heb ik een kans.

De weersverwachting is ongeveer 7℃ en een wind tot ongeveer 7 m/s (windkracht 4). Temperatuur is goed (T-shirt + korte broek), wind is wat meer dan ik zou wensen. Verder is er een redelijke grote kans of regen. Om 15:00 gaan we los, in 5 groepen. Totaal bijna 15000 mensen!

Laatste opmerking, ik heb nog niet beslist of ik met of zonder muziek ga rennen. Het kan stimulerend zijn om wat energieke muziek in de oren te hebben, maar er gaat ook een zekere charme vanuit om het publiek te horen, het gestamp van de lopers, het gehijg en gesteun. Da's toch wat anders dan verscholen achter een zonnebril, getooid met luide muziek te lopen. Dus misschien is het 't beste om au naturel te gaan; misschien kan ik iets meenemen voor de laatste 5 kilometer of zo, wanneer wat extra energie het hardst nodig is.

Vanavond een beetje pasta eten en op tijd naar bed. Morgen zien we verder. Het is tenslotte maar een rondje hardlopen…

donderdag

2010-05-06T00:00:00+03:00

blog updates

Ik heb een aantal dingen verbeterd aan dit blog, met name wat betreft uiterlijkheden. Voor de huidige incarnatie van dit blog heb ik me eigenlijk voorgenomen technische onderwerpen te mijden; da's niet zo heel eenvoudig gezien de invloed die allerlei technische bespiegelingen op mijn dagelijk leven hebben. Ik ben echter van plan om daarover een apart blog te openen, als ik de machinerie voor dit blog voldoende geolied heb. Een van de dingen die daar kan beschrijven is hoe die machinerie precies in elkaar zit.

De meest in het oog springende verandering sinds gisteren is in het style sheet¹. Het was een tijd geleden dat ik me met zoiets bezig heb gehouden, en kostte even tijd om uit te vinden hoe alles ook al weer functioneert.

zaterdag hardlopen

Zoals ik al schreef, vindt hier zaterdag een halve marathon plaats. Ik ben redelijk goed getraind (bijna zo goed als vorig jaar?), en deze laatste week heb ik (na maandag) helemaal niet meer getraind, om de benen goed tot rust te kunnen laten komen.

Het herinnert me aan de optimalisatieproblemen van het nachtelijke studeren voor een examen. Het is bekend dat kennis beter beklijft met een nacht slaap, maar als die kennis er vanwege, eh, planningsproblemen nog niet is, hoeveel uren slaap ik kan dan opofferen voor een zo goed mogelijk resultaat? In mijn ervaring wordt een extra uur slaap dan al snel belangrijker dan een uur studie…

…en bij hardlopen geldt dat nog veel sterker. Anderhalf uur intensief hardlopen twee dagen voor de 'run' heeft een minimaal positief effect op mijn langere-termijn conditie/uithoudingsvermogen, maar werkt wel degelijk negatief voor mijn prestaties van zaterdag. Da's mijn ervaring tenminste.

Ik hoed me voor de meeste hardloopwijsheid/folklore, maar ik probeer altijd wat meer pasta te eten in de dagen voor een race.

kamelot

Foto is van Roy Kahn, zanger van de Amerikaanse band Kamelot die onlangs een concert gaf in Helsinki; ik geef toe, de naam Kamelot klinkt een beetje… tja.

Maar het concert was geweldig, ondanks het feit dat FC Twente die avond verloor van AZ (ik volgde het spelverloop) – en uiteindelijk betekende dat verlies alleen een weekje uitstel van het kampioenschap :-)

Ik kende de band al zo'n tien jaar, maar dit was de eerste keer dat ik ze live zag.

Footnotes:

¹ een manier om een bepaalde opmaak te koppelen aan een webpagina

Welkom terug!

2010-05-05T00:00:00+03:00

Zo, tijd om weer eens wat te schrijven…

Vanwege diverse technische redenen was ik genoodzaakt zaken (voorheen ChangeLog) opnieuw in te richten. Dat was een goede gelegenheid me te verdiepen allerlei manieren om het schrijven van weblogs gladjes te laten verlopen met de programma's die ik daarvoor wil gebruiken. Het is nog niet perfect, dus ik verwacht nog de nodige veranderingen in de nabije toekomst.

Wat in ieder geval nog mist is de mogelijkheid tot commentaar, en een RSS/Atom-feed. Hopelijk binnenkort in dit theater. M'n oudere blog postings zijn niet verdwenen, zie de links aan de rechterkant op de aggregaatpagina.

Ondertussen zit ik nog steeds in Helsinki, Finland. Na een lange winter is de lente weer aangebroken. De dagen worden langer, net als mijn trainingrondje bij het hardlopen. Zaterdag 8 mei is de eerste test: de Helsinki City Run, een halve marathon; het wordt mijn 4^e editie. Mijn persoonlijke record liep ik vorig jaar: 1u37m en een beetje. Ik vrees dat ik dat niet kan verbeteren… maar ik hoop in ieder geval onder de 1u40m te eindigen. We zullen zien.

Update: inmiddels heb ik een simpele RSS-feed toegevoegd. Plaatjes lijken ook te werken, net als de meeste links.